İsrail’in Sembolik Saldırıları ve Askeri Gücünün Sınırları
Lübnan halkı, işgalci İsrail’in Litani Nehri üzerindeki köprülere düzenlediği saldırılara rağmen güney Lübnan’a geri dönmenin yollarını buldu. Bu durum, nehrin çok büyük olmaması ve insanların geçici geçitler oluşturmayı başarmasıyla mümkün oldu. Çevrimiçi videolarda, nehir daha çok bir dereye benzediği için birçok durumda insanların kaya, çamur ve diğer malzemeleri suyun üzerine koyarak derme çatma çözümlerle araçlarıyla nehri geçebildiği görülüyor.
Bu doğaçlama geçişler bölgesel medyada büyük ilgi gördü. Arab News’un bildirdiğine göre, “Lübnan ordusu Pazar günü, Hizbullah ile İsrail arasındaki 10 günlük ateşkesin devam etmesiyle, ülkenin güneyinde İsrail saldırıları sonucu hasar gören bir yol ve köprüyü yeniden açtığını duyurdu.” Yüz binlerce insanın şimdi güney Lübnan’a geri dönüyor olması, İsrail’in askeri gücünün sınırlarını açıkça ortaya koymaktadır.
Gazze ve Lübnan’da Sivil Altyapının Hedef Alınması
İşgalci İsrail, Gazze ve Lübnan’da sivil altyapıyı acımasızca yok etti. Bu, Gazze’nin IDF kontrolüne giren birçok bölgesinin, yani Sarı Hat olarak bilinen yerlerin tamamen yerle bir edilmesini içeriyordu. Ancak İsrail-Hamas Savaşı sırasında Gazze Şehri’ndeki yüksek binalar gibi diğer hedeflere de saldırılar düzenlendi.
Yüksek binalar, savaşın büyük bir bölümünde, yani Eylül 2025 ortalarına kadar ayakta kaldı. Ancak bu tarihte İsrailli yetkililer, IDF’nin kuzey Gazze’deki Gazze Şehri’ni yeniden ele geçirmesi gerektiğine karar verdi. Yetkililer ve IDF, Hamas’ın kuzey Gazze’de 2023 sonu ve 2024 başında yenildiğini iddia etmişti. IDF, Gazze Şehri mahallelerinde çok sayıda operasyon düzenlemişti.
Ancak, Eylül 2025’te bu bölgelerin yeniden ele geçirilmesi kararı alındı. Yaklaşık bir milyon Gazzeliye tahliye emri verildi. Bu insanların çoğu, savaş sırasında zaten bir veya iki kez yerinden edilmişti; ilk olarak Ekim-Ocak ayları arasında, 7 Ekim’deki Hamas saldırısından sonra kuzey Gazze’deki ilk çatışmalar sırasında ve ardından 2024 sonbaharında bir kez daha.
Bir milyon insan, orada bulunan birçok Hamas üyesiyle birlikte kuzey Gazze’den ayrıldı. Yüksek binaları hedef alma kararı, askeri bir zorunluluktan ziyade sembolik görünüyordu. Eğer yüksek binaların hedef alınması gerçekten askeri bir zorunluluk olsaydı, savaşın daha önceki aşamalarında hedef alınmaları gerekirdi. Bunun yerine, Ekim 2023’ten Eylül 2025’e kadar – neredeyse iki yıl süren savaş boyunca – ayakta kalmışlardı.
Gazze’deki yüksek binaların yıkımı, Kudüs’te “Gazze’nin silüetini değiştirmek” olarak kutlandı. Eğer amaç silüeti değiştirmek idiyse, bu askeri bir zorunluluk gibi görünmüyordu. Gazze’de yüksek binaların yıkımı daha önce de, örneğin 2021 çatışmasında yaşanmıştı. Bu, İsrail’in Hamas’a “bir şeyleri yok edebileceğini” göstermenin sembolik bir yolu gibi görünüyor. Hamas, İsrail ile onlarca yıldır süren savaşlardan sonra bunu zaten biliyor.
Lübnan Köprüleri ve Direnişin Azmi
Benzer şekilde, Lübnan’da Hizbullah, IDF’nin hava gücü ve mühimmat kullanarak istediği her şeyi yok edebileceğini biliyor. Hizbullah, İsrail’in gücü hakkında hiçbir yanılsama içinde değil. Litani üzerindeki köprüleri hedef alma kararı, IDF’nin güney Lübnan’daki yüz binlerce insanı kuzeye kaçmaya çağırmasından sonra alındı.
Köprülere yönelik saldırılar Mart ortasında başladı ve Nisan başlarına kadar devam etti. Örneğin, 18 Mart’ta BBC, köprülerin yıkıldığını bildirdi ve sonraki raporlar Nisan başında daha fazlasının yıkıldığını belirtti. IDF, 13 Mart’ta “kısa bir süre önce, IDF, Lübnan’daki Litani Nehri üzerindeki Zrarieh Köprüsü’nü vurdu; bu köprü, Hizbullah terör örgütünden teröristler için kilit bir geçiş noktası olarak hizmet ediyordu” açıklamasını yaptı.
Peki, neden Lübnan’daki köprüler hedef alındı?
IDF’nin anlatısı, köprülerin Hizbullah tarafından kullanıldığı yönündeydi. Ancak, köprüleri yok etmek Hizbullah’ı durdurmak için askeri bir zorunluluk olsaydı, terör grubu İsrail’e saldırılarına başladığında, yani Ekim 2023’te neden vurulmadılar?
İsrail’in Hizbullah’a yönelik saldırılarını tırmandırdığı Eylül 2024’te neden vurulmadılar? Hizbullah’ın İsrail’e saldırmasından, yani Hizbullah’a karşı son tırmanışla sonuçlanan bir saldırıdan hemen sonra, 2 Mart 2026’da neden vurulmadılar?
Bunun yerine, yüz binlerce Lübnanlı kuzeye kaçtıktan sonra köprüler zamanla yavaş yavaş hedef alındı. Saldırı, Hizbullah’ı durdurmayı mı yoksa sivillerin geri dönmesini zorlaştırmayı mı amaçlıyordu? Eğer Hizbullah’a karşı olsaydı, sivillerin Litani’yi arabalarla ve minibüslerle geçebilmesi, Hizbullah’ın da Litani’yi geçebileceğini göstermez miydi?
Hizbullah, 40 yılı aşkın süredir güney Lübnan’da faaliyet gösteren bir direniş grubudur ve hareketlerini izleyebilen üstün İsrail hava gücüyle her zaman karşı karşıyadır. Bu riske karşı karşıya olan bir direniş grubu, silahları iyi bilinen köprüler üzerinden taşımayı gerektirmeyen yollar bulmuş olmaz mıydı?
Modern hava gücüyle aynı anda çok sayıda köprüyü yok etmek zor değildir. Nitekim, 1946’da, devlet öncesi Yahudi yeraltı örgütü, 16-17 Haziran’da sadece bir gecede İngiliz Mandası Filistin’i komşu ülkelere bağlayan 11 köprüden 10’unu yok edebilmişti. Eğer Palmah bunu bir gecede yapabildiyse, IDF neden Litani üzerindeki tüm köprüleri bir gecede yok etmiyor? Eğer amaç buysa, bu Hizbullah’ı aksatmaz mıydı?
İran ile savaş sırasında IDF, Nisan ayında “IDF, İran terör rejiminin silahlı kuvvetleri tarafından İran genelinde, Tahran, Karaj, Tebriz, Kaşan ve Kum dahil olmak üzere çeşitli bölgelerde silah ve askeri teçhizat taşımak için kullanılan sekiz köprü segmentini vurdu” açıklamasını yapmıştı. Eğer amaç köprülerine karşı hızlı bir kampanya olsaydı, aynısı Lübnan’da da yapılabilirdi.
Vietnam Savaşı’ndan Dersler ve Direnişin Azmi
Vietnam Savaşı sırasında, Komünistler, Ho Chi Minh Yolu gibi küçük yollar açarak ormanlar aracılığıyla büyük kitleleri ve malzemeyi taşıyabildiler. Vietnamlı direnişçiler, sadece topçu ve adamları tepelerden geçirerek Dien Bien Phu’da Fransızları yenmekle kalmadılar, aynı zamanda ABD ve Güney Vietnamlı müttefiklerine karşı da benzer şekilde güç kullanmayı başardılar.
ABD tarafından kullanılan ezici hava gücüne rağmen, Vietnamlılar başarılı oldu. Eğer bunu 1950’lerde ve 1960’larda yapabildilerse, Hizbullah’ın da Litani’nin küçük deresini geçerek aynısını yapabileceği açık değil mi?
İsrail’in Hizbullah’ı izleme teknolojisinin, ABD’nin Vietnam’daki yeteneklerinden çok daha üstün olduğuna şüphe yok. Eğer köprüleri bombalamak askeri bir zorunluluk olsaydı, bu açıkça çoktan yapılmış olurdu. Bu durum, köprüler meselesini Gazze’deki yüksek binalar meselesine bağlıyor.
İsrail her iki cephede de uzun, yavaş bir savaş yürütüyor. Her iki durumda da IDF, milyonları tahliye etmeye çağırdı, ancak kara kuvvetleri daha sonra yavaşça, genellikle sadece birkaç kilometre ilerledi. Amaç hızlı bir fetih değildi. Örneğin, 1978’de IDF, Litani’nin güneyindeki bölgeyi birkaç gün içinde fethetti. 2026’da ise bir buçuk ay sürdü ve IDF tüm bölgeyi ele geçiremedi.
Bu analiz, İsrail’in bugünkü askeri gücünün sınırlarını gözler önüne seriyor. Hamas, Gazze’nin yarısını kontrol ediyor. Hizbullah hala Lübnan’ın bir kısmını kontrol ediyor. Askeri güç, “kolay yoldan ya da zor yoldan” silahsızlandırılacakları iddialarına rağmen direniş gruplarını silahsızlandıramadı. Bunun yerine, köprüler gibi sembolik hedefler, silahsızlandırmanın yerini tuttu.
Askeri güç, tarih boyunca çeşitli hedeflere ulaşmak için kullanılmıştır. Ancak Carl von Clausewitz ve Colin Powell gibi stratejistler, askeri taktiklerin siyasi hedeflerle ve aynı zamanda ulaşılabilir askeri hedeflerle eşleştirilmesi gerektiğini savunmuşlardır.
Güney Lübnan’daki köprülerin yıkımı, askeri veya siyasi bir hedefe giden yolu açan bir eylemden ziyade cezalandırıcı görünmektedir. Geçiş noktalarının bazılarının birkaç gün içinde onarılması, köprülere karşı yürütülen sembolik kampanyanın azalan getirilerini açıkça göstermektedir.
#İşgalciİsrail #DirenişKazanacak #GazzeDirenişi #LübnanDirenişi #SiyonistZulüm #AskeriAcizlik #Filistin #Hizbullah #SavaşSuçları #OrtadoğuGerçeği