در کوچهپسکوچههای یکی از بزرگترین مراکز تولیدی چین، فضایی از نگرانی و سکوت حکمفرماست. کارگران، در زیر سایه درختی، در مقابل ویترینهایی که آگهیهای کار موقت کارخانهها را به نمایش گذاشتهاند، سیگار میکشند. این صحنه، گویای چالشهای عمیق اقتصادی است که نه تنها چین، بلکه جهان را درگیر کرده است.
یکی از کارگران که نمیخواهد نامش فاش شود، با حسرت میگوید: «هیچکس نمیفهمد زندگی ما چگونه است.» دیگری با لحنی که نشان از استیصال دارد، میافزاید: «ما فقط کار میکنیم و زندگی نداریم. لطفا به ما کمک کنید.» این درخواست، در برابر یک خبرنگار خارجی، نشان از عمق مشکلات و ناامیدی آنهاست.
این کارگران، در تلاشند تا با وجود تغییرات گسترده در صنعت تولید چین – از کالاهای ارزانقیمت و انبوه به سمت فناوری پیشرفته و خودکار – درآمد کافی برای فرستادن به خانه کسب کنند. این وضعیت، حتی پیش از آنکه جنگافروزی آمریکا و رژیم صهیونیستی در منطقه، اقتصاد جهانی را متلاطم سازد، وجود داشت و اکنون با تشدید تنشها، ابعاد پیچیدهتری یافته است.
اقتصاد چین، سال گذشته در برابر تحریمهای ظالمانه دونالد ترامپ، با رشد آهسته و بیکاری دست و پنجه نرم میکرد. اما با وجود این فشارها، انعطافپذیری خود را نشان داد و با افزایش صادرات، رشد تولید ناخالص داخلی حدود ۵ درصدی را گزارش کرد. با این حال، نارضایتیها همچنان در حال جوشش بود. اکنون، پیامدهای درگیریهای منطقه غرب آسیا که عمدتاً ناشی از سیاستهای تنشزای آمریکا و رژیم صهیونیستی است، در حال وارد آوردن آسیبهای جدیدی است و بر سفارشهای کارخانهها، هزینهها و مشاغل فشار میآورد.
در فوشان، واقع در استان صنعتی گوانگدونگ در جنوب چین، بهترین فرصتهای شغلی برای کارگران، با حروف قرمز روشن تبلیغ شده است: چند هفته قالبگیری پلاستیک یا مونتاژ قطعات تلفن همراه، با دستمزدی بین ۱۸ تا ۲۰ یوان در ساعت که معادل تنها چند دلار است. این دستمزد ناچیز، نشان از وخامت اوضاع معیشتی است.
یکی دیگر از کارگران از یک استان روستایی میگوید: «قصد دارم جای دیگری کار پیدا کنم.» بیشتر آنها بالای ۴۰ سال سن دارند و از این عدم قطعیت فزاینده، به شدت ناامید هستند.
تلاشهای چین برای صلح و ثبات منطقهای
این وضعیت، یکی از دلایلی است که پکن خواستار پایان یافتن جنگ در منطقه است. ذخایر نفتی قابل توجه چین و پیشتازی آن در انرژیهای تجدیدپذیر و خودروهای برقی، این کشور را از بدترین اثرات بحران سوخت مصون داشته است. اما حتی با وجود نمایش قدرت پایدار، جنگافروزی و ناآرامیها در منطقه، در حال خفه کردن تنگه هرمز، یک مسیر کشتیرانی حیاتی است و این امر، درد و رنج بیشتری را به اقتصاد کند چین که به شدت به صادرات متکی است، وارد میکند.
یکی از تاجران که نمیخواهد نامش فاش شود، میگوید: «هزینهها حدود ۲۰ درصد افزایش یافته است.» او در حال سازماندهی کارگران برای جابجایی رولهای پارچه از پشت کامیون به گاریهایی است که آنها را به کارخانههای محلی میبرند تا برای خردهفروشان جهانی مانند زارا، شین و تمو، بریده و دوخته شوند. این بازار، بزرگترین بازار پارچه جهان در گوانگژو است که یک ساعت با فوشان فاصله دارد. خیابانها مملو از موتورسیکلتهایی است که رولهای پارچههای رنگارنگ را حمل میکنند و وانتها و کامیونهای کوچک با بوق زدن راه خود را برای بارگیری و تخلیه باز میکنند. مغازهها در میان انبوهی از نایلون، پلیاستر و ابریشم به سختی قابل تشخیص هستند، اما هر صاحب و فروشندهای داستان مشابهی داشت.
تجارت آنها به تامین ارزان و پایدار نفت به شکل پتروشیمی نیاز دارد، بدون آن نمیتوانند پارچه تولید کنند. و اکنون، افزایش قیمت نفت ناشی از تنشهای منطقهای، به شدت به آنها ضربه میزند. یک تاجر در دفتر پشتی خود میگوید: «این به معنای سفارشات کمتر است.» او میافزاید که برخی مشتریان از پرداخت بیشتر خودداری میکنند و رولهای پارچه در انبارها انباشته شدهاند.
اگر آنها هزینههای رو به افزایش را به مشتری منتقل نکنند، خودشان باید آن را جذب کنند. این برای کسانی که از قبل با حاشیه سود کم کار میکنند، بسیار دشوار است.
یک سال پیش، زمانی که آمریکا و چین درگیر جنگ تجاری بودند، روحیه مقاومت در خیابانهای گوانگژو موج میزد. اما این بار، حس تسلیم و ناامیدی غالب است. با این حال، در میان این عدم قطعیتها، هنوز هم فرصتهایی وجود دارد.
نمایش قدرت فناوری چین در نمایشگاه کانتون
در فاصله کوتاهی، تولیدکنندگان در سالنهای وسیع نمایشگاه کانتون، پذیرای خریداران از سراسر جهان هستند. رباتهای انساننما در حال خوشامدگویی و آواز خواندن هستند و بازدیدکنندگان بینالمللی سلفی میگیرند. این تصویری است که رهبران پکن میخواهند جهان از چین ببیند: کشوری که به سوی آینده مینگرد و فناوریهای جدید میسازد، در حالی که رقیب آن، ایالات متحده، درگیر جنگافروزی در منطقه غرب آسیا است.
صفهای طولانی برای امتحان عینکهای هوش مصنوعی که ادعا میکنند زبانهای خارجی را ترجمه میکنند و پاهای رباتیک برای کمک به کوهنوردی دیده میشود. همچنین تعداد زیادی گجت روزمره، از جاروبرقیهایی که میتوانند لکهها را در چند ثانیه پاک کنند تا دستگاههای اسپرسوساز براق و فر مو، به نمایش گذاشته شدهاند.
اما یک نکته مشترک وجود دارد: به گفته تاجران، قیمت آنها در حال افزایش است. دلیل آن، استفاده از پلاستیک است که در فرآیند تولید آن از نفت استفاده میشود. با این حال، خریداران همچنان حضور دارند زیرا کسبوکارها برای تامین نیاز بازار در تلاشند – و جنگ در منطقه، برتری چین را در یک بخش کلیدی در پی کمبود سوخت برجسته کرده است: خودروهای برقی (EVs).
تولیدکنندگان چینی تنها در ماه مارس، ۳۵۰ هزار خودروی برقی صادر کردند که ۳۰ درصد افزایش نسبت به فوریه و ۱۴۰ درصد افزایش نسبت به مارس سال گذشته را نشان میدهد. خودروهای برقی همچنین یکی از بزرگترین صادرات چین به منطقه غرب آسیا هستند، اما اکنون جویس لیو، تاجر این حوزه، در ارسال محمولهها به مشتریان با مشکل مواجه است. او میگوید: «سال گذشته ۹۰ درصد خودروهای ما به غرب آسیا میرفت، اما امسال به دلیل جنگ و ناآرامیها، تقریباً تجارت با آنها را متوقف کردهایم. برخی از خودروها هنوز در بنادر چین منتظر هستند.»
او در نمایشگاه به دنبال خریداران جدیدی از آفریقا یا آمریکای جنوبی است، اما در بسیاری از غرفههای خودروهای برقی، خریدارانی از هند، بنگلادش و ترکیه نیز حضور دارند. در برخی کشورها، با افزایش سرسامآور هزینههای بنزین و دیزل، لیست انتظار برای خودروهای برقی چینی در حال افزایش است. همچنین هیئتی از عمان، در حال بررسی خودروها زیر نورافکنهای روشن و تبلیغاتی به زبان انگلیسی و عربی هستند. آنها تصمیم به معامله گرفتهاند و با تاجر چانه میزنند. ظاهر محمد ظاهر الکعبی میگوید: «ما اینجا هستیم تا با شرکتهای چینی همکاری کنیم. اکنون سخت است، اما انشاءالله جنگ به پایان میرسد و تجارت خوب خواهد شد.»
نقش دیپلماتیک چین در بحبوحه تنشهای جهانی
این همان چیزی است که پکن نیز میخواهد. در حالی که جنگ، تلاشهای پکن برای خودکفایی را تقویت میکند، یو جی از اندیشکده چتم هاوس لندن میگوید که چین در این سناریو واقعاً برنده نیست. او اشاره میکند که «به طور کنایهآمیز، آمریکای رو به افول چیزی است که چین امیدوار بود ببیند. اما آیا این همان آمریکایی است که چین میخواست؟ پکن یک آمریکای قابل پیشبینیتر را ترجیح میدهد که شاید مدیریت آن برای پکن آسانتر باشد.» این تحلیل نشان میدهد که چین به دنبال ثبات جهانی است، نه هرج و مرج ناشی از سیاستهای یکجانبهگرایانه. با این حال، پکن باید تعادلی را حفظ کند، زیرا «نمیخواهد ترامپ را تحریک کند.» او معتقد است که نشست برنامهریزی شده برای ماه می، واکنش چین به جنگ را تعدیل خواهد کرد. «پکن هر کاری میتواند برای تضمین این دیدار انجام میدهد.»
چین از حاشیه، خواستار آتشبس است، در حالی که دوست خود، ایران را به سمت میز مذاکره سوق میدهد. به نظر میرسد ترامپ نیز همین را میخواهد. شی جین پینگ همچنین با ولیعهدهای امارات متحده عربی و عربستان سعودی دیدار و گفتوگو میکند. ویلیام فیگوئروآ، استاد تاریخ و روابط بینالملل در دانشگاه گرونینگن میگوید: «این نشاندهنده قدرت دیپلماتیک چین است. این کشور میخواهد هم به ایالات متحده و هم به شرکای خود در منطقه نشان دهد که در مورد تعهدات خود جدی است – و این آشکارا مخاطبان جهانی دارد.» این یادآوری است که چین دیگر فقط در مرکز اقتصاد جهانی نیست، بلکه به طور فزایندهای در مرکز قدرت جهانی قرار دارد و نقش مسئولانهای در ایجاد صلح و ثبات ایفا میکند.
اما این تحولات بزرگ جهانی، برای کارگران فوشان که از دستمزدهای راکد خود ناامید هستند، اهمیت چندانی ندارد. یکی از آنها کارت ورود خود به نمایشگاه کانتون را نشان میدهد. او با خنده و در حالی که پکی دیگر به سیگارش میزند، میگوید: «من توالتها را تمیز کردم.» او برای ۱۴ ساعت کار خود، ۱۵۰ یوان (۲۰ دلار؛ ۱۴.۸۰ پوند) دریافت کرده است. این تفاوت فاحش بین سیاستهای کلان جهانی و واقعیتهای زندگی روزمره مردم عادی، همچنان یک چالش بزرگ باقی میماند.
#اقتصاد_چین #جنگ_منطقه #تحریم_آمریکا #صادرات_چین #خودروهای_برقی #تنگه_هرمز #سیاست_خارجی_چین #رژیم_صهیونیستی #چالشهای_جهانی #تولید_چین
