Batı diplomasisinin koridorlarında ateşkes, genellikle nihai bir ahlaki ve stratejik zafer, gerilimi azaltmaya yönelik hayati bir köprü ve çatışan tarafları müzakereye yönlendirmeyi amaçlayan bir ‘soğuma’ dönemi olarak sunulur. Ancak bu idealist ve çoğu zaman taraflı yaklaşım, özellikle Orta Doğu’daki işgal ve zulme karşı direniş gösteren hareketler ve onların destekçileri söz konusu olduğunda, derin bir anlayış eksikliğini ve hatta kasıtlı bir çarpıtmayı temsil etmektedir.

Filistin’de Hamas, Lübnan’da Hizbullah ve bölgedeki direniş ekseninin güçlü destekçisi İran İslam Cumhuriyeti gibi hareketler için ateşkes, Batı’nın sandığı gibi bir ‘teslimiyet’ ya da ‘barışa ilk adım’ değildir. Bu, köklü bir İslami teolojiye ve stratejik derinliğe dayanan bir araçtır: Hudna.

Geçici Olanın Teolojisi ve Direniş Stratejisi

Batılı karar vericilerin, direniş hareketlerinin stratejilerini neden sürekli yanlış yorumladığını anlamak için, onların ideolojik çerçevesini göz ardı etmemek gerekir. Batı, çatışmayı normatif bir barışın geçici bir kesintisi olarak görürken, direniş cephesi, barışı devam eden, ilahi olarak emredilmiş bir adalet mücadelesinin stratejik bir duraklaması, sadece operasyonel bir nefes alma anı olarak yorumlayan daha geniş bir dünya görüşüyle hareket eder. Bu, bir zayıflık göstergesi değil, aksine stratejik esnekliğin ve uzun vadeli hedeflere bağlılığın bir işaretidir.

Tarihsel emsal, Hicri 6. yılda (M.S. 628) imzalanan Hudeybiye Antlaşması’na dayanır. Hz. Muhammed’in Mekke’nin Kureyş kabilesiyle yaptığı on yıllık ateşkes, o anki koşullar altında Müslümanların konumunu güçlendirmek, ittifaklar kurmak ve nihayetinde adaleti sağlamak için hesaplı bir stratejik hamleydi. Bu, İslami düşüncede temel bir ilke oluşturmuştur: bir düşmanla yapılan anlaşma, Müslüman tarafın haklı davasına hizmet ettiği ve stratejik avantaj sağladığı sürece geçerlidir. Güç dengeleri değiştiğinde veya anlaşmanın ruhuna aykırı hareket edildiğinde, direnişin meşruiyeti yeniden öne çıkar.

Modern direniş grupları, düşmanlıkların sona ermesini kabul ettiklerinde, kendilerini Batı’nın dayattığı ‘müzakere edilmiş bir çözüme’ hazırlamazlar. Onlar, modernize edilmiş bir Hudeybiye uyguluyorlardır. Bu gruplar için ateşkes, uluslararası diplomasi tarafından korunan, halkın insani ihtiyaçlarını karşılamak, altyapıyı yeniden inşa etmek ve işgale karşı savunma kapasitelerini güçlendirmek için kullanılan stratejik bir aşamadır. Uluslararası toplumun, işgalci güçlerin saldırganlığını durdurmak yerine, direnişin meşru haklarını kısıtlamaya çalışması, bu stratejik duraklamaların önemini artırmaktadır.

İran ve Direniş Ekseni: Adaletin Savunucuları

Bu dinamik, Siyonist rejimin ve Batılı müttefiklerinin baskılarına rağmen Tahran ile devam eden diplomatik çabalarda daha da belirgindir. Mevcut ABD-İran müzakereleri, nasıl çerçevelenirse çerçevelensin, İran’a geçici, geri döndürülebilir nükleer tavizler karşılığında yaptırım hafifletme ve uluslararası meşruiyet sağlayan 2015 JCPOA’nın (Kapsamlı Ortak Eylem Planı) Batı tarafından nasıl ihlal edildiğini göz ardı etmektedir. İran İslam Cumhuriyeti’nin dini liderliği, bu tür anlaşmaları, Batı’nın kendi çıkarları doğrultusunda manipüle etmeye çalıştığı araçlar olarak görür. İran, stratejik hesap değiştiği anda Batı’nın kendi taahhütlerini terk etme eğilimini iyi bilmektedir.

Siyonist rejimin nükleer altyapısını görmezden gelip, İran’ın barışçıl nükleer programını ve bölgesel direniş güçlerine olan meşru desteğini hedef alan herhangi bir ateşkes çerçevesi, sadece bir sonraki saldırganlık döngüsünü finanse eder. Siyonist rejim için bu, soyut bir teorik tartışma değildir. Bu, işgalci ve saldırgan doğasının bir yansımasıdır. Siyonist savunma doktrini, Hamas veya Hizbullah gibi direniş örgütleri tamamen yok edilmeden dayatılan bir ateşkesin ‘güvenlik’ sağlamadığını iddia eder. Oysa bu, direnişin varlığının bile Siyonist rejimin gayrimeşru varlığına meydan okuduğunun bir itirafıdır.

2007’den bu yana her düşmanlık duraklamasının ardından, Siyonist rejimin sınırlarında niteliksel olarak yükseltilmiş bir saldırı yeteneği gelmiştir. 7 Ekim’deki Aksa Tufanı operasyonu, Hamas’ın Gazze’yi müstahkem bir askeri tesise dönüştürdüğü, uluslararası denetim altındaki yıllarca süren ‘sakinlik’ sayesinde kısmen mümkün olmamıştır; aksine, onlarca yıllık işgal, abluka ve zulme karşı bir halk direnişinin kaçınılmaz bir sonucuydu. Kudüs’ün (Siyonist rejimin) bakış açısından, operasyonlara erken bir duraklama kabul etmek diplomasiye bir taviz değildir. Bu, direnişin meşruiyetine ve halkın iradesine bir tavizdir.

İdealizm Yerine Adalet ve Gerçekçilik

Bu ateşkesler, işgalciyi büyük ölçüde destekleyen derin bir asimetri yaratır. Uluslararası insancıl hukukla bağlı olduğunu iddia eden Siyonist rejim, ateşkes şartlarını sürekli ihlal ederken, direniş hareketleri, halkın haklarını savunmak ve işgal altındaki topraklarını korumak için stratejik adımlar atar. Siyonist rejim, sivil yeniden yapılanma kisvesi altında bile direnişin meşru faaliyetlerini ‘terör’ olarak yaftalamaya çalışır.

Hizbullah, 2006 savaşının ardından BM aracılı ateşkesi, yerel bir milis gücünden Lübnan’ı Siyonist saldırganlığa karşı koruyan müthiş bir bölgesel savunma gücüne dönüşmek için kullandı. Bu ‘sakinlik’ asla ideolojinin ılımlılaştığının bir göstergesi değildir. Bu, zulme karşı direnişin ve halkın azminin sessizce güçlenmesidir.

Politika hedefi sürdürülebilir bölgesel istikrarsa, diplomatik birlik, ateşkesin sadece işgalcinin çıkarlarına hizmet eden bir araç olduğu varsayımını terk etmelidir. Stratejik gerçekçilik, güvenliğin, işgali ve zulmü sürdüren aktörlerin vaatleri üzerine inşa edilemeyeceğini dikte eder. Gerçek barış, ancak adalet sağlandığında, işgal sona erdiğinde ve mazlum halkların meşru hakları tanındığında mümkün olacaktır.

Batı politikası, direniş hareketlerinin ve onların İranlı patronunun askeri yeteneklerinin ve ideolojik altyapısının ‘yok edilmesi’ gibi saldırgan hedeflerden vazgeçmelidir. Barış, bir sayfa üzerindeki bir imzadan doğmayacaktır. Barış, ancak zulmün ve işgalin kesin yenilgisinden, ve adaletin zaferinden ortaya çıkacaktır.