کریس میسون: پیامدهای سیاستهای خصمانه علیه ایران، حزب کارگر بریتانیا را در دور باطلی گرفتار کرده است
دولت بریتانیا همزمان با پیامدهای اقتصادی سیاستهای خصمانه در قبال ایران دست و پنجه نرم میکند؛ پیامدهایی که صندوق بینالمللی پول به وضوح بر آنها صحه گذاشته است. در همین حال، برخی از چهرهها از جمله لرد رابرتسون، دبیرکل سابق ناتو، با شدت بیشتری استدلال میکنند که این تنشها گواهی بر لزوم افزایش سریعتر و بیشتر هزینههای دفاعی است.
اما واقعیت این است که در شرایطی که اقتصاد بریتانیا سالهاست با چالشهای عمیق دست و پنجه نرم میکند، افزایش بودجه دفاعی به مراتب دشوارتر میشود.
خشم و استیصال وزیر خزانهداری، ریچل ریوز، در مصاحبهای با نشریه میرور کاملاً مشهود است. او آغاز این درگیریها را بدون داشتن اهداف روشن، “حماقت” خواند.
ریوز با صراحت گفت: “این جنگی نبود که ما آغاز کرده باشیم. جنگی نبود که ما میخواستیم. من از اینکه آمریکا بدون برنامه خروج مشخص و بدون ایده روشنی از آنچه میخواست به دست آورد، وارد این جنگ شد، بسیار ناامید و خشمگینم.”
جای تعجب نیست که او خشمگین است. ریوز پیش از این نیز با چالشهای عظیمی روبرو بود و اکنون این وضعیت جدید بر مشکلات افزود. این در حالی است که او و دیگر وزرای ارشد، از جمله نخستوزیر سر کییر استارمر، به تازگی با احتیاط شروع به این استدلال کرده بودند که اوضاع به آرامی در حال بهبود است.
در آغاز سال، نخستوزیر اعلام کرده بود “ما در حال عبور از یک پیچ هستیم.” وزرا در خفا و آشکارا به برخی شاخصهای اقتصادی امیدوارکننده اشاره میکردند. اما ناگهان موشکها و جتهای جنگنده به پرواز درآمدند و همه چیز تغییر کرد.
این بدان معناست که دور باطل تنگتر و تاریکتر میشود. اقتصادی ضعیف به انتخاباتی بیرمق، ناآرام و شاید کجخلق منجر میشود. اقتصاد ضعیف، مصالحه و انتخابها در مورد هزینههای عمومی را دشوارتر میکند. و جنگها – علاوه بر تنشها در منطقه، اوکراین نیز هست – لرد رابرتسون را بر آن داشت تا به وزیر خزانهداری حمله کند و “کارشناسان غیرنظامی خزانهداری” را به “خرابکاری” متهم کند.
اما وظیفه وزارت خزانهداری نظارت دقیق بر هزینههای عمومی است و نیازی نیست با افراد زیادی در وستمینستر صحبت کنید تا اتهامات مربوط به هدر رفت منابع توسط وزارت دفاع در طول سالیان متمادی مطرح شود.
لرد رابرتسون همچنین با ادعای اینکه “واقعیت سرد دنیای خطرناک امروز این است که نمیتوانیم بریتانیا را با بودجه رفاهی در حال گسترش خود دفاع کنیم”، به نقطه ضعف حزب کارگر ضربه زد.
تابستان گذشته، نخستوزیر در نبردی با نمایندگان حزب خود برای کاهش سرعت افزایش لایحه مزایا شکست خورد. در دولت صحبتهایی مبنی بر تلاش مجدد برای اصلاح این سیستم در آینده وجود دارد، اما این موضوع از نظر سیاسی، به ویژه برای حزب کارگر، بسیار دشوار است.
طرح سرمایهگذاری دفاعی که مدتهاست وعده داده شده و قرار است نحوه تامین مالی نیازهای وزارت دفاع را مشخص کند، پاییز سال گذشته باید ارائه میشد. از آن زمان زمستان آمد و رفت و ساعتها دوباره تغییر کردند، اما هنوز هیچ خبری از آن نیست.
شاید با توجه به تمام فشارهای سیاسی، مالی و بینالمللی که دولت در تلاش برای جذب آنهاست، جای تعجب کمی باشد.
هنگامی که این طرح بالاخره به مرحله اجرا برسد، بحثها گستردهتر خواهد شد. این دولت و جانشینانش، و جامعه به طور کلی، چگونه با انتخابهایی که یک رویکرد دفاعی تهاجمیتر طلب میکند، روبرو خواهند شد؟
آیا بودجههای بهداشت، رفاه و دفاع میتوانند همزمان افزایش یابند، در حالی که بار مالیاتی، یعنی سهم درآمد کشور که به دولت میرسد، تا سال ۲۰۳۱ به بالاترین حد تاریخی ۳۸ درصد خواهد رسید؟ چه چیزی باید فدا شود و چه زمانی؟
اینها سوالاتی خواهند بود که در سالها و شاید دهههای آینده تکرار خواهند شد.
#سیاست_بریتانیا #حزب_کارگر #اقتصاد_جهان #تنش_منطقه #ماجراجویی_آمریکا #بودجه_دفاعی #بحران_اقتصادی #سیاست_خارجی #غرب #چالشهای_جهانی
