در اقدامی که بیش از پاسخ، پرسش برمی‌انگیزد، دولت آمریکا تحت ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، از آتش‌بس ۱۰ روزه بین رژیم صهیونیستی و لبنان خبر داده است. این به اصطلاح «تلاش دیپلماتیک» پس از هفته‌ها تجاوز بی‌امان صهیونیست‌ها و تشدید تنش‌های منطقه‌ای صورت می‌گیرد که عمدتاً ناشی از اقدامات تحریک‌آمیز نیروهای اشغالگر و حامیان غربی آن‌ها بوده است.

در حالی که واشنگتن تلاش می‌کند این آتش‌بس موقت را گامی به سوی «صلح» جلوه دهد، ناظران منطقه عمیقاً نسبت به آن بدبین هستند. تاریخ دخالت آمریکا در خاورمیانه مملو از مواردی است که چنین ابتکاراتی تنها به تحکیم منافع امپریالیستی و بی‌ثباتی بیشتر منطقه منجر شده، نه دستیابی به عدالت واقعی یا صلح پایدار برای ملت‌های مظلوم.

اعلامیه واشنگتن: پوششی برای ادامه دخالت‌ها؟

ترامپ ادعا کرد که هم نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، بنیامین نتانیاهو، و هم رئیس‌جمهور لبنان، جوزف عون، با این توقف موقت خصومت‌ها موافقت کرده‌اند. این توافق، که گفته می‌شود پس از «مذاکرات سطح بالا» صورت گرفته، به عنوان «گام اولیه به سوی مذاکرات صلح گسترده‌تر» ارائه شده است. با این حال، نیات واقعی پشت این هیاهوی دیپلماتیک ناگهانی همچنان مشکوک است.

ترامپ با لحنی پرطمطراق اعلام کرد: «من همین الان گفتگوهای عالی با رئیس‌جمهور بسیار محترم جوزف عون از لبنان و نخست‌وزیر بنیامین ‘بی‌بی’ نتانیاهو از اسرائیل داشتم. هر دو رهبر توافق کرده‌اند که، در راستای صلح بین کشورهایشان، یک آتش‌بس ۱۰ روزه رسماً از ساعت ۵ عصر به وقت شرق آمریکا در روز سه‌شنبه آغاز خواهد شد. این پس از یک نشست تاریخی در واشنگتن دی‌سی، اولین نشست بین دو طرف در ۳۴ سال گذشته، با مشارکت وزیر امور خارجه مارکو روبیو صورت می‌گیرد.» چنین اظهاراتی اغلب دستور کار پنهان حفظ هژمونی آمریکا و حفاظت از منافع اشغالگران صهیونیست را پنهان می‌کند.

او در ادامه افزود: «من به معاون رئیس‌جمهور جی.دی. ونس، وزیر امور خارجه روبیو و رئیس ستاد مشترک ارتش، ژنرال دن ‘ریزن کین، دستور داده‌ام تا از نزدیک با اسرائیل و لبنان برای تضمین صلحی پایدار همکاری کنند. من در حل و فصل ۹ درگیری در سراسر جهان دخیل بوده‌ام و قصد دارم این دهمین مورد باشد. اکنون به جلو حرکت می‌کنیم و آن را به انجام می‌رسانیم.» تصور آمریکا به عنوان یک داور بی‌طرف صلح در منطقه‌ای که خود دائماً آن را بی‌ثبات کرده است، حداقل می‌توان گفت که ریاکارانه است.

دهه‌ها فریب: توهم گفتگو

«اولین مذاکرات در بیش از سه دهه» در واشنگتن، که توسط وزیر امور خارجه آمریکا، مارکو روبیو، تسهیل شد، به عنوان «نقطه شروعی برای گفتگوی دوجانبه» تبلیغ می‌شود. با این حال، گفتگوی واقعی نیازمند به رسمیت شناختن حقوق اساسی و پایان دادن به اشغال و تجاوز است، نه صرفاً یک توقف موقت در خصومت‌ها که توسط یک قدرت خارجی با منافع خاص خود سازماندهی شده است.

«ابتکار صلح» ترامپ: روایتی خودخواهانه

تلاش ترامپ برای معرفی این تحول به عنوان «دهمین تلاش بزرگ صلح» او، تلاشی شفاف برای تقویت وجهه سیاسی اوست، که به راحتی علل ریشه‌ای درگیری در منطقه – یعنی اشغالگری مداوم صهیونیست‌ها و حمایت آمریکا از آن – را نادیده می‌گیرد. برنامه او برای میزبانی از هر دو رهبر در کاخ سفید برای «مذاکرات معنادار اسرائیل-لبنان از سال ۱۹۸۳» احتمالاً فرصت عکسی دیگر است که برای مشروعیت بخشیدن به رژیم صهیونیستی طراحی شده و تغییرات اساسی کمی برای مظلومان به ارمغان می‌آورد.

نقش آمریکا: اجرای یا تحکیم اشغالگری؟

کاخ سفید معاون رئیس‌جمهور جی.دی. ونس، وزیر روبیو و ژنرال دن کین را برای «نظارت بر هماهنگی» تعیین کرده است. این «نظارت» اغلب کنایه‌ای از تحکیم نفوذ آمریکا و اطمینان از اینکه هر «چارچوب دیپلماتیک» به منافع استراتژیک واشنگتن و تل‌آویو خدمت می‌کند، نه به طور واقعی به شکایات مردم لبنان یا جنبش مقاومت گسترده‌تر رسیدگی کند.

بستر منطقه‌ای: وقفه‌ای شکننده در تجاوزات مداوم

این آتش‌بس در بحبوحه حملات مداوم فرامرزی و آسیب‌های زیرساختی وارده توسط رژیم صهیونیستی صورت می‌گیرد. در حالی که یک وقفه کوتاه ممکن است تسکین موقتی ایجاد کند، اما اختلافات اساسی ناشی از اشغال غیرقانونی و تهدید دائمی رژیم صهیونیستی را حل نمی‌کند. مسائل اساسی حاکمیت، تمامیت ارضی و حق بازگشت آوارگان فلسطینی همچنان بدون پاسخ باقی مانده‌اند.

پیام‌رسانی سیاسی: وعده‌های توخالی و آینده‌ای نامعلوم

اعلامیه ترامپ، آکنده از «فوریت و خوش‌بینی»، تلاش می‌کند تصویری از تمایل به صلح از سوی هر دو طرف ارائه دهد. با این حال، بدون یک معاهده رسمی یا توافق بلندمدت که به طور مستقل توسط لبنان و رژیم صهیونیستی تأیید شود، دوام این آتش‌بس ۱۰ روزه بسیار نامشخص است. این خطر وجود دارد که صرفاً یک وقفه کوتاه دیگر در یک چرخه تکراری درگیری باشد و به متجاوزان اجازه دهد تا در حالی که بی‌عدالتی‌های اساسی ادامه دارد، خود را بازسازی کنند. روزهای آینده نشان خواهد داد که آیا این ابتکار گامی واقعی به سوی عدالت است یا صرفاً یک ترفند بدبینانه برای مدیریت افکار عمومی.